Vanmiddag was ik gastvrouw in ons kleine monumentale kerkje. Heerlijk koel binnen. Diki gaat uiteraard mee. Netjes aan de lijn. Ja ze mag los, naar dan moet ik haar binnen een minuut boven achter het orgel wegvissen. Dat orgel speelt dan iemand op, kennelijk houdt Diki van orgelmuziek
. de trap op lukt zonder problemen. Maar naar beneden durft ze niet, oude trap enorm steil. Vandaar, aan de lijn. 
De meeste mensen die komen kent ze inmiddels en reageert ze niet op. Vorige keer dacht ik, ze is het verleerd. Maar vandaag drie, voor haar en mij totaal onbekende mensen. En pats meteen een meter voor me, heerlijk languit op de koele vloer. Mensen kijken dan wat vreemd, maar als ik uitleg dit doet ze voor mij, autisten hebben nu eenmaal een vrij grote cirkel om zich heen nodig, is het oke, stapje achteruit, brave mensen
en gelijk een praatje en dat is dan voor mij weer een sociaal contactje. Overigens scheelt dit ook handenschudden, voor mij heel fijn. 
Geslaagde middag was het. De terugweg was erg warm.
, 20 minuten lopen deed ik nu ruim een half uur over. Van schaduw naar schaduw 
en twee keer water gegeven. Ideaal die hondenflessen met waterbakje eraan.Nu liggen we beiden languit onder de airco, diki met de pootjes naar boven.
