Half negen waren we daar met een nuchtere Diki.Diki i Laat alles altijd rustig over zich heen komen. De da die we altijd hebben of vaak hebben was er. Ze kent Diki.
Lichamelijk onderzoek, alles was goed, al was buikje voelen toch wel even om een bedenkelijke snuit bij te trekken. Verder deed Diki het normaal, rustig, en vriendelijk
Vervolgens pakte de da de tondeuze, een ratelapparaat. Ja maakte veel herrie, want was eigenlijk kapot maar nog even geplakt met een leukoplast, dat was te zien maar vooral te horen. Meteen zette ze de tondeuze op diki, ik hield haar vast en ze trok ietsjes terug. Oh, ik haal de assistente die kan haar goed vasthouden, oke. Geen idee hoe of wat die assistente deed, maar vasthouden ho maar en Diki worstelde zich los. Da, kon de ader niet vinden, en als ze hem had, en ze pakte de naald ging diki,s kop en lijf naar achteren, sterk hondje dat wel, maar de assistente hield haar amper. Hoe zo goed vasthouden. Ik zei neem een pootje, nooit een probleem, nee, dat loopt niet zo goed....... nou met die stresss? Maar goed mond houden en toezien. 20 minuten is er geworsteld.
We nemen haar mee naar achteren, misschien als u er niet bij bent.....binnen twee minuten terug, paniek was nu compleet, hijgen, beven, ze stond letterlijk te beven op haar poten. Tong was donkerroze en krulde om. Hele grote angst ogen. Ik pak, zei de da, een muilkorf, niet omdat ze bijt maar soms worden ze rustig, nou dus nog meer paniek. En maar volhouden, maar prikken ho maar. Toen de da wanhopig keek, kwam ik bij mijn positieven. Ik bevries in zo,n geval, kan niets meer, raak zelf in paniek als ik niet uitkijk. Maar toen zei ik, ik ga een rondje lopen, even rust, dit is echt niet goed, mag ik nog terugkomen? Nou dat mocht dan. Buiten gelopen, plassen, weer naar binnen, in de wachtkamer met haar gespeeld. Weer de spreekkamer in.
Kennelijk had da advies gekregen vd baas vd praktijk? Want die zag ik ook achter lopen.
Da. Zei, we proberen het nog een keer, maar dan houdt u haar vast, zucht...... ik was niet degene die een assistente vroeg. Lukt het dan nog niet haal ik die assistente , een andere dan eerder
..... en nemen we een pootje 
. Ik heb Diki tegen me aan gezet,,op de rand vd tafel, ik rustig met mijn rechterarm om haar lijfje heen en mijn linkerhand haar sikje vast en deed haar kopje tegen me aan, schuin omhoog, zo,heb ik,het geleerd,lang geleden op de dierenartsssistente opleiding .......... 
, zo kan een hond geen kant op en voelt ze veiligheid. Da. Zat voor haar, en aaide haar even. Ze zocht de ader,,pakte de naald, ik voelde diki verstrakken, zei even volhouden, ontspanning was er weer, prik en klaar.
Grote pluim
voor diki, ondanks alles geen grommetje en geen lipje opgetrokken.Dit is het zoveelste incident.
Laatst bleek dat ik al maanden het dubbele tarief voor tabletjes betaalde. Moest ik zelf ontdekken, heb het uiteraard teruggehad. Afgelopen septemer, de bultje in haar bek, moest eruit, was wellicht foute boel, moest onderzocht worden, narcose, allemaal niet nodig want als ze goed gekeken hadden van te voren, bleek het het bultje dat iedere hond heeft. Ik heb het voor ze onder narcose ging nog even gevraagd of ze daar wel aan gedacht hadden.........
,, heb ik nog verteld hier. Toen ik er later op terug kwam............. Maar ja dat gebit moest nodig schoon. Jaja, een maand eerder zei ze , wat houdt u het mooi bij, minimaal randje zit er op de hoektand, daarvoor gaat ze niet onder narcose.,Een uitslag weet ik nu al zonder deze gezien te hebben. Het stresshormoon zal veel en veel te hoog zijn.
Volgende week de uitslag, en dan op zoek.
Snappen jullie dat ik op zoek ben naar een andere da?
ze zijn niet bij een keten en het ook niet van plan hoorde ik .
Geen gepruts aan jou hond. Andere dierenartsen genoeg.
