Eerst Ike, want hij was er echt zielig aan toe. Op tafel, mand open, bovenkant er af, maar ja juist die mand is zo veilig.
Wat ik zo lief vind. Diki steeds met de pootjes tegen mijn been aan om te kijken hoe of wat met Ike maar Ike zat regelmatig half uit zijn mand naar beneden te kijken waar Diki was. Of ze ook van elkaar houden.
Ike kreeg een foto van zijn blaas om stenen uit te sluiten, ik moest met Diki wachten in de wachtkamer waar het inmiddels ,,druk,, was met een piepende bullterrier en een blaffende golden. Assistente zei, ik houd Ike even achter, wel zo rustig voor hem. Uiteindelijk kwam Ike terug, zette hem op de bank, diki meteen erbij, neus aan neus. Zo lief.

Zo liggen ze zo vaak, bij mij op de bank, die voet met stukjd been, is van mij,


