Onze eerste hond.

[Marga.]

Gisteren kwam ik een foto tegen van Viktor, onze eerste hond bij mijn ouders thuis. We zouden eigenlijk een poedelpup krijgen maar toen we Viktor (waarschijnlijk een onherleidbare kruising) zagen was de poedelpup vergeten. Zowel het nestje met poedelpups als pup Viktor zaten in het asiel, de poedels moesten nog een week of vier bij de moeder blijven maar Viktor was oud genoeg om mee te kunnen. We zijn naar huis gegaan met de afspraak dat we woensdagmiddag naar het asiel kwamen om met Viktor te wandelen en dit hebben we gedaan.
Onze ouders waren er inmiddels wel achter dat we ons hart aan de in ons ogen zeer bijzondere rashond Viktor hadden verpand en hebben besloten om van de poedelpup af te zien en voor Viktor te gaan. Zaterdag mochten we Viktor halen en die middag zijn mijn broers en ik gelijk een heel stuk met hem gaan wandelen. We belanden tijdens onze wandeling in het Leger Des Heils waar op dat moment heel toevallig een "mooiste dieren" wedstrijd aan de gang was. Viktor won niets maar dit kon voor ons de pret niet drukken en op dat moment is de band met het Leger Des Heils ontstaan die ik nog altijd voel ook al kom ik er al jaren niet meer.
Viktor was een hondje dat erg zijn eigen gang ging, hij ging regelmatig in zijn eentje op stap zo kon het gebeuren dat ik onderweg Viktor ineens tegen kwam en hij weer met mij mee naar huis liep. Hij was niet binnen te houden, zijn meest beruchte ontsnapping was via het slaapkamerraam op het dakje van de schuur en dan op de paal van de waslijnen en zo op de grond, dat hij nooit zijn nekje heeft gebroken.
Viktor is tot zijn vijftiende nooit ziek geweest toen kreeg hij last van ernstige huidproblemen met jeuk diepe stinkende wonden. Viktor had een krul in zijn staart en vooral op zijn staartaanzet en op zijn rug waar zijn staart lag waren de wonden erg. Ik moest van de dierenarts om lucht bij de wonden te laten komen een stokje langs Viktor zijn staart vast zetten zodat zijn rug vrij lag. Ook moesten de wonden iedere dag worden gewassen met jodiumshampoo maar het werd alleen maar erger, het begon in huis steeds erger naar Viktor te ruiken. Mijn vader die het lijden niet langer aan kon zien besloot dat het genoeg was geweest en heeft Viktor op de leeftijd van vijftien jaar uit zijn lijden verlost en in laten slapen.
Ik ben hem nooit vergeten onze eerste zeer bijzondere hond.

[Corrie]

wat een mooie herinnering Marga
hihi wat een ondernemende hond was Victor en heeft denk ik een een heel fijn leven bij jullie gehad
mooie foto van je hondenmaatje uit je jeugd

[Ientje]

Wat een fijn en mooie verhaal Marga, je eerste hond, die blijft zeker altijd bij je.

[Truus]

Mooi verhaal Marga en mooie foto van je maatje

[Marga.]

wat een mooie herinnering Marga
hihi wat een ondernemende hond was Victor en heeft denk ik een een heel fijn leven bij jullie gehad
mooie foto van je hondenmaatje uit je jeugd

Hij heeft zeker een mooi leven bij ons gehad, iedereen was ook even gek op hem. Toch was ik van de kinderen eigenlijk het meeste met hem bezig maar ik was toen al erg gek op dieren in het algemeen. Omdat mijn moeder ziek was en mijn vader in ploegendienst werkte ging ik b.v.b. met Viktor naar de dierenarts voor o.a. vlooien druppels. Toen nog een zeer giftig goedje maar de tijden waren anders een hond was een hond en at voornamelijk met de pot mee of de tafelrestjes. Het was niets bijzonders als je een loslopende hond tegen kwam, we namen het toen niet zo nauw met het uitlaten, de hond kon prima zichzelf uitlaten.

[Marga.]

Wat een fijn en mooie verhaal Marga, je eerste hond, die blijft zeker altijd bij je.

Ik ben hem nooit vergeten ook al de andere honden die we en ik door de jaren hebben gehad niet.

[Marga.]

Mooi verhaal Marga en mooie foto van je maatje

Bedankt Truus.

[Ientje]

wat een mooie herinnering Marga
hihi wat een ondernemende hond was Victor en heeft denk ik een een heel fijn leven bij jullie gehad
mooie foto van je hondenmaatje uit je jeugd

Hij heeft zeker een mooi leven bij ons gehad, iedereen was ook even gek op hem. Toch was ik van de kinderen eigenlijk het meeste met hem bezig maar ik was toen al erg gek op dieren in het algemeen. Omdat mijn moeder ziek was en mijn vader in ploegendienst werkte ging ik b.v.b. met Viktor naar de dierenarts voor o.a. vlooien druppels. Toen nog een zeer giftig goedje maar de tijden waren anders een hond was een hond en at voornamelijk met de pot mee of de tafelrestjes. Het was niets bijzonders als je een loslopende hond tegen kwam, we namen het toen niet zo nauw met het uitlaten, de hond kon prima zichzelf uitlaten.

Vergif, ja het was toen heftig spul
Ik herinner me de neoscabeczaan of zoiets, blauw spul en dat was bedoeld voor koeien bescherming twgen insecten. Het stonk naar verf, , oplossen in een emmer water en dat over je hond gieten en met je handen! Goed inmasseren, ik weet niet eens of je ook uit moest spoelen, volgens mij niet. Maar er leefde werkelijk geen vlo meer. En die hond is ook bijna 13 geworden.
Toen ik bij de dierenarts werkte heb ik de flesjes met het spul gevuld, hele blauwe handen hadden we dan, want ja je knoeide altijd wel wat,. Over gezond gesproken, daar werd niet naar gekeken, handschoenen had je alleen voor operaties niet om je tegen dit spul te beschermen,

[Marga.]

wat een mooie herinnering Marga
hihi wat een ondernemende hond was Victor en heeft denk ik een een heel fijn leven bij jullie gehad
mooie foto van je hondenmaatje uit je jeugd

Hij heeft zeker een mooi leven bij ons gehad, iedereen was ook even gek op hem. Toch was ik van de kinderen eigenlijk het meeste met hem bezig maar ik was toen al erg gek op dieren in het algemeen. Omdat mijn moeder ziek was en mijn vader in ploegendienst werkte ging ik b.v.b. met Viktor naar de dierenarts voor o.a. vlooien druppels. Toen nog een zeer giftig goedje maar de tijden waren anders een hond was een hond en at voornamelijk met de pot mee of de tafelrestjes. Het was niets bijzonders als je een loslopende hond tegen kwam, we namen het toen niet zo nauw met het uitlaten, de hond kon prima zichzelf uitlaten.

Vergif, ja het was toen heftig spul
Ik herinner me de neoscabeczaan of zoiets, blauw spul en dat was bedoeld voor koeien bescherming twgen insecten. Het stonk naar verf, , oplossen in een emmer water en dat over je hond gieten en met je handen! Goed inmasseren, ik weet niet eens of je ook uit moest spoelen, volgens mij niet. Maar er leefde werkelijk geen vlo meer. En die hond is ook bijna 13 geworden.
Toen ik bij de dierenarts werkte heb ik de flesjes met het spul gevuld, hele blauwe handen hadden we dan, want ja je knoeide altijd wel wat,. Over gezond gesproken, daar werd niet naar gekeken, handschoenen had je alleen voor operaties niet om je tegen dit spul te beschermen,

Klopt het was blauw/paars spul maar ik moest het gewoon op de nek druppelen maar wel zo dat de hond er niet aan kon likken. Nee, of het "gezond" was leek een stuk minder belangrijk in die tijd.