Vanmiddag hebben we een afspraak staan.
Helaas kan het niet thuis wegens drukte en onderbezetting. En ik wil niet meer verder zo.
Er kan nog een röntgenfoto gemaakt worden om te kijken of ze inderdaad vocht vasthoud (wat ik dus niet denk want die pillen werken ook niet) of dat het dat niet is. Maar wat schieten we ermee op? Als het vocht is dan word de dosering nog meer opgehoogd dus nog meer pillen erbij, nog meer plassen nog meer drinken. En voor wat? Een week? Een maand? 2 maanden? En dan weer door de hel heen van ophogen tot ze niet meer kan?
Het voelt fout, omdat ze nog niet echt super super slecht eraan toe is maar het is gewoon genoeg geweest voor haar.
Ik en mijn vader (en zelfs mijn vriend) zeggen ook dat dit niet de shiva meer is als dat ze was, ik heb nog een paar filmpjes
Vanmorgen
https://youtube.com/shorts/tAntWpfao0Q? ... mzMNojsGvj
Helemaal in trance lijkt wel.
https://youtube.com/shorts/KwuEykdG_ho? ... HeLG8ZHplY
Geluid van ademhaling
Gister
Zo heeft ze dus een minuut gezeten zonder te reageren op dingen.
https://youtube.com/shorts/FHz3h-9SRoY? ... i0a4H2v5K2
Vind dit geen normaal gedrag hoor.
Shiva naar de dokter
Re: Shiva naar de dokter
Ik huil met je mee Kelly.
Re: Shiva naar de dokter
Heel veel sterkte. Zo erg, maar je beslissing is goed.
Re: Shiva naar de dokter
Shiva is er niet meer.
De dierenarts heeft aangegeven dat het uiteindelijk de beste keus was voor Shiva en dat ze echt wel benauwd was en dat trillende hoofd en lijf was ook niet goed.
Nu is het echt leeg, voor het eerst in 24 jaar geen honden meer.
Ik zal morgen nog wat uitgebreider verslag doen maar voor nu ben ik even helemaal op.
Iedereen bedankt voor de lieve berichtjes
De dierenarts heeft aangegeven dat het uiteindelijk de beste keus was voor Shiva en dat ze echt wel benauwd was en dat trillende hoofd en lijf was ook niet goed.
Nu is het echt leeg, voor het eerst in 24 jaar geen honden meer.
Ik zal morgen nog wat uitgebreider verslag doen maar voor nu ben ik even helemaal op.
Iedereen bedankt voor de lieve berichtjes
Re: Shiva naar de dokter
Oooh Kelly, wat snel.
Heel veel sterkte.
Wat een verdriet 🥲
Heel veel sterkte.
Wat een verdriet 🥲
Re: Shiva naar de dokter
Heel veel sterkte
Re: Shiva naar de dokter
Kelly, meid wat een verdriet en gemis. Je weet dat de moeilijke beslissing die je hebt genomen, de juiste beslissing is. Het verdriet en de pijn van het gemis zijn er niet minder door.
Herinneringen blijven gelukkig altijd. Lies, Juicy en Shiva zitten voor altijd in je hart.
Herinneringen blijven gelukkig altijd. Lies, Juicy en Shiva zitten voor altijd in je hart
.Re: Shiva naar de dokter
Dankjullie wel.
We hebben haar vanmorgen begraven, ze ligt naast juicy.
Gister overheersde het verdriet, vandaag overheerst het gevoel van spijt en schuld.
We hadden haar nog kunnen proberen op te lappen met extra medicatie en een rongtefoto voor de zekerheid maar ik vond dat eigenlijk het niet meer waard voor haarzelf.
Shiva was de laatste maanden gewoon een zielig hoopje geworden, en als ik haar nog een paar weken of maanden had gegeven wat had zij er aan gehad? Uiteindelijk zou ze er toch aan bezwijken en misschien wel op een gruwelijke wijze. Dat wild eik koste wat kost voorkomen.
Ze mocht zich niet te veel meer inspannen, grote langere wandelingen werden afgeraden en dat is juist iets wat ze graag deed. Lekker loslopen op het strand of op de dijk. In de buurt vond ze het ook wel leuk lopen maar dan wel wat verder weg van huis en dat is dus iets wat niet meer kon, dus de rondjes in een straal van 10 minuten rond het huis vond ze niet meer leuk.
Extra medicaties betekend nog meer drinken en dus nog meer hoesten door het drinken, nog meer plassen dus nog meer wandelen.
Spelen deed ze niet meer, als je binnenkwam was ze enthousiast maar na 2/3 minuten gaf ze het ook op en ging weer slapen. Normaal duurde het een kwartier ofzo voor ze weer rustig was. De laatste paar dagen keek ze ook niet meer op als ik wegging terwijl ze normaal achter me aan liep.
Toch voelt het verkeerd om bewust je hond zijn leven af te pakken maar ik heb haar verder lijden bespaard.
Ik troost me met de gedachte dat de dierenarts mij meermaals heeft verzekerd dat dit een goede keus was. En dat hij het niet zou doen als hij er niet achter stond. Hij vertelde wat ervaringen met honden op de spoeddienst waarvan hij dacht: waarom laat je het zo ver komen. En hij vond het een fijn idee dat shiva in iedergeval niet zo aan haar eind kwam als die honden omdat wij toch eerder ingrepen.
Ook kon hij niet beloven dat ze echt op zou knappen van de extra behandelingen en dat hij ook niet zeker wist wat er in het koppie om zou gaan. en hij heeft benadrukt dat shiva het nu ook benauwd had en hij zegt dat jeuk erger is dan pijn maar benauwdheid nog erger is dan jeuk. En aangezien shiva eigenlijk alle 3 had was het de goede beslissing.
Helaas ging het inslapen niet zo gemakkelijk omdat shiva haar bloedvaten heel erg vernauwd waren (door de hartkwaal komt dat zei hij) waardoor zw lastig te prikken was.
Maar uiteindelijk is ze eerst rustig in een narcoseslaap gegaan en waren ik en mijn vader er elke minuut bij. Toen ze sliep kreeg ze haar laatste prikje en dat duurde ook iets langer vanwege de hartkwaal zei de dierenarts. De bloedsomloop is zo moeizaam dat het even duurt tot alle vloeistof is opgenomen. Gelukkig was de dierenarts heel lief en rustig en ben ik blij dat hij de vervanger was voor onze oude dierenarts en dat ik de afgelopen 4jaar bij hem ben geweest. Hij zei ook dat ik 1 van de weinige mensen was die zo vaak en voor van alles naar de dierenarts toe kwam en dat hij me verzekerde dat ik alles altijd gied heb gedaan in het belang van de dieren.
We hebben haar weer mee terug genomen en vanmorgen begraven.
Ik zag vanmorgen dat er roze schuim/bellen en vloeistof uit haar neusje was gekomen en na wat internetspeurwerk ben ik er achter dat dit dus betekend dat haar longen inderdaad met vocht zaten en nu heb ik meer het idee dat het toch de goede beslissing was.
Dus eind van het verhaal is dat ik kapot van verdriet ben en me schuldig voel maar ik moet er door heen.
We hebben haar vanmorgen begraven, ze ligt naast juicy.
Gister overheersde het verdriet, vandaag overheerst het gevoel van spijt en schuld.
We hadden haar nog kunnen proberen op te lappen met extra medicatie en een rongtefoto voor de zekerheid maar ik vond dat eigenlijk het niet meer waard voor haarzelf.
Shiva was de laatste maanden gewoon een zielig hoopje geworden, en als ik haar nog een paar weken of maanden had gegeven wat had zij er aan gehad? Uiteindelijk zou ze er toch aan bezwijken en misschien wel op een gruwelijke wijze. Dat wild eik koste wat kost voorkomen.
Ze mocht zich niet te veel meer inspannen, grote langere wandelingen werden afgeraden en dat is juist iets wat ze graag deed. Lekker loslopen op het strand of op de dijk. In de buurt vond ze het ook wel leuk lopen maar dan wel wat verder weg van huis en dat is dus iets wat niet meer kon, dus de rondjes in een straal van 10 minuten rond het huis vond ze niet meer leuk.
Extra medicaties betekend nog meer drinken en dus nog meer hoesten door het drinken, nog meer plassen dus nog meer wandelen.
Spelen deed ze niet meer, als je binnenkwam was ze enthousiast maar na 2/3 minuten gaf ze het ook op en ging weer slapen. Normaal duurde het een kwartier ofzo voor ze weer rustig was. De laatste paar dagen keek ze ook niet meer op als ik wegging terwijl ze normaal achter me aan liep.
Toch voelt het verkeerd om bewust je hond zijn leven af te pakken maar ik heb haar verder lijden bespaard.
Ik troost me met de gedachte dat de dierenarts mij meermaals heeft verzekerd dat dit een goede keus was. En dat hij het niet zou doen als hij er niet achter stond. Hij vertelde wat ervaringen met honden op de spoeddienst waarvan hij dacht: waarom laat je het zo ver komen. En hij vond het een fijn idee dat shiva in iedergeval niet zo aan haar eind kwam als die honden omdat wij toch eerder ingrepen.
Ook kon hij niet beloven dat ze echt op zou knappen van de extra behandelingen en dat hij ook niet zeker wist wat er in het koppie om zou gaan. en hij heeft benadrukt dat shiva het nu ook benauwd had en hij zegt dat jeuk erger is dan pijn maar benauwdheid nog erger is dan jeuk. En aangezien shiva eigenlijk alle 3 had was het de goede beslissing.
Helaas ging het inslapen niet zo gemakkelijk omdat shiva haar bloedvaten heel erg vernauwd waren (door de hartkwaal komt dat zei hij) waardoor zw lastig te prikken was.
Maar uiteindelijk is ze eerst rustig in een narcoseslaap gegaan en waren ik en mijn vader er elke minuut bij. Toen ze sliep kreeg ze haar laatste prikje en dat duurde ook iets langer vanwege de hartkwaal zei de dierenarts. De bloedsomloop is zo moeizaam dat het even duurt tot alle vloeistof is opgenomen. Gelukkig was de dierenarts heel lief en rustig en ben ik blij dat hij de vervanger was voor onze oude dierenarts en dat ik de afgelopen 4jaar bij hem ben geweest. Hij zei ook dat ik 1 van de weinige mensen was die zo vaak en voor van alles naar de dierenarts toe kwam en dat hij me verzekerde dat ik alles altijd gied heb gedaan in het belang van de dieren.
We hebben haar weer mee terug genomen en vanmorgen begraven.
Ik zag vanmorgen dat er roze schuim/bellen en vloeistof uit haar neusje was gekomen en na wat internetspeurwerk ben ik er achter dat dit dus betekend dat haar longen inderdaad met vocht zaten en nu heb ik meer het idee dat het toch de goede beslissing was.
Dus eind van het verhaal is dat ik kapot van verdriet ben en me schuldig voel maar ik moet er door heen.
Re: Shiva naar de dokter
Ik snap je gevoelens , maar je hebt echt alles gedaan voor Shiva wat je kon doen en nu haar rust gegeven
Fijn dat ze bij Juicy ligt , zo saampjes .
Verdriet en het gemis zal slijten en mooie herinneringen zullen de overhand nemen , allemaal voor altijd in je hart .
Sterkte Kelly
Fijn dat ze bij Juicy ligt , zo saampjes .
Verdriet en het gemis zal slijten en mooie herinneringen zullen de overhand nemen , allemaal voor altijd in je hart .
Sterkte Kelly
